FANDOM


Historia Edytuj

Krótka Edytuj

Całkowicie bezwzględny i pozbawiony litości, Zed jest przywódcą Zakonu Cienia, czyli organizacji, którą stworzył, kierując się zmilitaryzowaniem sztuk walki  Ionii, by wypędzić  noxiańskich najeźdźców. Podczas wojny desperacja sprawiła, że odnalazł sekretną formę cienia — nikczemną magię ducha, równie niebezpieczną i wypaczającą, co potężną. Zed stał się mistrzem tych zakazanych technik, by niszczyć wszystko, co mogłoby zagrażać jego narodowi lub nowemu zakonowi.

Długa Edytuj

Pod okalającą  Ionię otoczką harmonii kryją się opowieści o tych, których odtrącono. Historia Zeda zaczęła się, gdy jako mały chłopiec siedział na zimnych stopniach siedziby Zakonu Kinkou.

Został doń przyjęty przez samego Wielkiego Mistrza Kusho i znalazł swoje miejsce pośród starożytnych ścian świątyni. Zed oddał się zgłębianiu duchowych doktryn Kinkou, szybko przeganiając rówieśników zarówno w walce, jak i nauce. Mimo to miał wrażenie, że pozostaje w cieniu innego ucznia — w cieniu  Shena, syna swojego mistrza. Choć pasja Zeda była widoczna w każdej technice, jaką opanowywał, brakowało mu emocjonalnej równowagi Shena. Niemniej jednak pomiędzy tymi dwoma uczniami wywiązała się braterska więź.

Z czasem wyprawili się wraz ze swoim mistrzem, by odszukać słynnego Złocistego Demona. Kiedy wreszcie udało im się złapać tego wzbudzającego przerażenie „potwora”, okazało się, że był to jedynie człowiek imieniem  Khada Jhin. Młody Zed ruszył ku niemu z ostrzami podniesionymi wysoko, lecz Kusho go powstrzymał i zarządził, by wtrącić Jhina do więzienia.

Po powrocie do świątyni serce Zeda przepełniały urazy, toteż zaczął opuszczać się w nauce. Dręczyły go wspomnienia o makabrycznych zabójstwach Jhina, a rosnące napięcie pomiędzy Ionią a imperialistycznymi siłami  Noxusu tylko pogłębiło jego rozżalenie. Choć Shen podążał śladami ojca i jego beznamiętności, Zed nie chciał pozwolić, by wzniosłe idee równowagi stały na drodze wymierzania złu sprawiedliwości.

Zapuścił się głęboko w ukryte katakumby świątyni i znalazł tam zdobioną, czarną szkatułkę. Wprawdzie wiedział, że to zakazane i dostępne tylko dla mistrzów zakonu, lecz zajrzał do środka.

Cienie ogarnęły umysł Zeda, karmiąc jego zgorzkniałość pogardą dla słabych. Był to jakiś rodzaj starożytnej, mrocznej magii.

Powróciwszy do świątyni, stanął oko w oko z Wielkim Mistrzem Kusho. Zażądał, żeby Kinkou zaatakowali noxiańskich najeźdźców, wykorzystując wszystkie dostępne im środki. Gdy Kusho odmówił, Zed odwrócił się od zakonu, w którym się wychował.

Jako że nie pętały go już doktryny Kinkou, zebrał wojowników, by stawić opór Noxusowi. Każdy, kto zagrażał jego ojczyźnie albo nie uczestniczył w jej obronie, był bezlitośnie piętnowany znakiem śmierci — nawet rodzimi Vastajowie, którzy zachwiali się w swojej lojalności. Zed przekonał swoich zwolenników, by przyjęli wojenny zamęt, ale niedługo potem uświadomił sobie, że bez czarnej szkatułki jego zdolności nigdy nie dościgną jego ambicji.

Zebrawszy nowych akolitów, powrócił do świątyni Kinkou, gdzie czekał na niego Kusho. Starszy mężczyzna złożył broń u stóp Zeda, błagając swojego byłego ucznia, by wyrzekł się cieni na rzecz bardziej zrównoważonej drogi.

Chwilę później Zed ponownie pojawił się na schodach świątyni. W jednej ręce trzymał szkatułkę, a w drugiej swoje ociekające świeżą krwią ostrze.

Kinkou zaniemogli z oszołomienia i byli wycinani w pień przez wojowników Zeda. Potem Zed przejął świątynię na własność, założył Zakon Cienia i zaczął trenować swoich akolitów w praktykach ciemności. Nanosili oni na swoje ciała tatuaże przypominające cienie, ucząc się, jak walczyć u boku swoich dymnych odbić.

Zed wykorzystał trwającą wojnę z Noxusem i cierpienie, jakie sprowadzała na mieszkańców Ionii. Po masakrze niedaleko rzeki Epol natknął się na  Kayna, dziecięcego żołnierza z Noxusu, który dzierżył jedynie sierp. Zed zobaczył w chłopcu broń czekającą na naostrzenie i wziął go na swojego ucznia. Dostrzegł w nim nieskazitelność pobudek, która dorównywała jego własnej. Zed widział w Kaynie przyszłość Zakonu Cienia.

Po wojnie wprawdzie nie pogodził się z Shenem ani innymi Kinkou, którzy byli teraz rozrzuceni po różnych prowincjach, doszli jednak do porozumienia, choć nie było to łatwe. Zed wiedział, że nie można było cofnąć tego, co zrobił.

Ostatnimi laty stało się jasne, że równowaga Pierwotnej Krainy została zachwiana, być może na zawsze. Dla Zeda duchowa harmonia ma niewielkie znaczenie — zrobi to, co musi zostać zrobione, by Ionia zwyciężyła.

Krótka Edytuj

Równowaga to kłamstwo – my jesteśmy prawdziwymi ninja.
Zupełnie bezwzględny i pozbawiony litości, Zed jest przywódcą Zakonu Cienia, organizacji, którą stworzył kierując się zmilitaryzowaniem sztuk walki  Ionii, by wygonić  noxiańskich najeźdźców. Podczas wojny, desperacja sprawiła, że odnalazł sekretną formę cienia — nikczemną magię ducha, równie niebezpieczną i wypaczającą, co potężną. Zed stał się mistrzem tych zakazanych technik, by niszczyć wszystko, co mogłoby zagrażać jego narodowi lub zakonowi.

Długa Edytuj

Zed to ninja, który jako pierwszy od 200 lat odblokuje zakazane techniki. Przeciwstawił się swojemu klanowi i mistrzowi, porzucając równowagę i dyscyplinę, które ograniczały go przez całe życie. Teraz Zed daje moc tym, którzy posiedli wiedzę cieni i niszczy tych, którzy wybrali egzystencję w ignorancji.

Sierota Zed został przygarnięty i wyszkolony przez wielkiego mistrza ninja. Tylko jeden uczeń zdawał się być równym Zedowi – syn mistrza,  Shen. Zdawało się, że Zed nigdy nie zdobędzie uznania mistrza, ponieważ każda walka między uczniami kończyła się remisem. Sfrustrowany i pełen zazdrości poszukiwał czegoś, co da mu przewagę. Młody ninja wślizgnął się do zapieczętowanej części świątyni klanu, gdzie znalazł zdobną w ornamenty, złowieszczo wyglądającą szkatułkę. Wyczuwając mroczną wiedzę w jej wnętrzu, Zed wiedział, że nie powinien jej otwierać, lecz mimo to, zajrzał do środka. Wówczas w jednej chwili cienie opanowały jego umysł, ucząc go technik, jakie od dawna były okrywane tajemnicą. Teraz wyposażony w sekretną broń wyzwał Shena na pojedynek, który nareszcie skończył się klęską syna mistrza. Zed spodziewał się pochwał i uznania w chwili zwycięstwa, lecz mistrz domyślił się, że uczeń użył zakazanych technik, i wygnał go.

Upokorzony młody ninja tułał się przez wiele lat. Paląca go gorycz przemieniła się w ambicję, dlatego zaczął szkolić innych w technikach cieni. Jego moc nadal rosła, tak jak i sznur jego zwolenników, ale on sam wiedział, że bez szkatułki jego technika nigdy nie osiągnie perfekcji. Pewnego dnia Zed spojrzał na swoich uczniów i zrozumiał, że wyrosła z nich armia. Powiódł ich z powrotem do świątyni, aby upomnieć się o swoją nagrodę. U bram ze zdumieniem ujrzał oczekującego go leciwego mistrza, który powitał Zeda i jego uczniów jak długo wyczekiwanych gości. Stary człowiek złożył swój miecz u stóp Zeda, wyznając, że nie sprawdził się jako jego mistrz. Wyganiając swojego byłego ucznia, wydał Zeda na pastwę cieni, zamiast zaprowadzić go na drogę równowagi. Sędziwy mistrz poprosił Zeda, aby ten wszedł do świątyni, zniszczył szkatułkę i nauczył swoją armię sztuki równowagi. Ninja mroku podążył za mistrzem do środka. Chwile później zgromadzeni uczniowie usłyszeli swego pana, krzyczącego z bólu. O dziwo, Zed wyłonił się ze świątyni bez najmniejszego zadrapania, po czym rzucił odciętą głowę starca pod nogi Shena. Wyjąc z wściekłości, Zed polecił swoim uczniom zabić uczniów mistrza i zabrać szkatułkę.

Tego dnia upadł stary klasztor wojowników ninja. Mimo, że wielu uczniów zginęło, niektórym udało się zbiec dzięki heroicznym wysiłkom Shena. Teraz świątynia stała się mrocznym polem ćwiczeń dla Zakonu Cienia. Zed rządzi jako mistrz Zakonu. Jego motto jest proste: doskonalić własną technikę i zabijać wszystkich ninja, którzy nie chcą wejść w objęcia cieni.

Przypisy

Nic bardziej mylnego