FANDOM


Historia Edytuj

Jestem wolny. Mam cudowną kobietę. Walczę o sprawę, za którą warto umrzeć.

Równie energiczny, co czarujący, Rakan to słynny vastajański mąciciel i najwspanialszy tancerz bitewny w historii plemienia Lhotlan. Ludzie z wyżyn  Ionii od dawna kojarzą jego imię z dzikimi zabawami, nieokiełznanymi imprezami i anarchistyczną muzyką. Niewielu mogłoby podejrzewać, że ten pełen energii podróżujący artysta jest partnerem buntowniczki  Xayah i sprzyja jej sprawie.

W głębi starożytnego, mistycznego lasu w Ionii żyją ostatni Vastajowie z Lhotlan. To miejsce, w którym magia wypełnia powietrze, a upływ czasu nie ma większego znaczenia. Dla tych chimerycznych stworzeń krainy śmiertelników stały się okrutnymi pustyniami, praktycznie pozbawionymi magii. Niewielu z własnej woli opuszczało swoje ziemie, ale Rakan od dawna wędrował bardziej ryzykowną ścieżką. Podróżuje wzdłuż krańców strumieni magii na całym świecie jako badacz, emisariusz oraz łowca pieśni swojego plemienia.

Jest rozrywkowym łotrem, chętnie goszczonym w każdej tawernie oraz na wiejskich festynach. Rakan był zadowolony ze swojego prostego życia w drodze... dopóki przez przypadek nie spotkał Xayah na dożynkach we Vlonqo.

Gdy ujrzał ją w tłumie, wykonał jedną z najstarszych piosenek, urzekając całe miasto swoim wspaniałym upierzeniem. Mimo że tak wielu ludzi i vastajańskich kobiet ulegało mu w przeszłości, ta fioletowa kruczyca zdawała się całkowicie niepodatna na jego uroki, chociaż wykazywała jakieś zainteresowanie. Jak mogła go widzieć, ale nie chcieć za nim podążać? Było to pytanie, na które nie istniała prosta odpowiedź.

Zaintrygowany tancerz bitewny postanowił towarzyszyć Xayah w jej podróżach. Zafascynowało go to, jak podchodziła do świata. Zawsze zdawała się przygotowana, powściągliwa i skupiona, podczas gdy on był niedoinformowany, przyjazny i frywolny — jednakże w każdej niebezpiecznej sytuacji walczyli w niebywałej harmonii. Wkrótce stali się nierozłączni.

Po kilku miesiącach konkurów, Rakan zaczął patrzeć na świat oczami Xayah. Zainspirowany przez cel swojej towarzyszki, dołączył do jej krucjaty, by przywrócić potęgę Vastajów i odzyskać to, co ich lud utracił.

Dzięki Xayah Rakan odnalazł cel w życiu i się zakochał.

Nic nie rymuje się z tubołukiem Edytuj

— Do klasztornej fortecy biegną dwie drogi z wiosek leżących poniżej — zaczyna  Xayah.

Spoglądam tam, gdzie ona, i widzę dwa rzędy złocistych schodów, biegnących od świątyni na górze do znajdujących się poniżej farm. W każdym z drewnianych domów mieszka pewnie cała rodzina. Tam śmiertelnicy rodzą się, umierają i — co najważniejsze — tworzą nowe pieśni.

Prawdopodobnie za pomocą harf i bębnów. Może też fletów? Powinienem zrobić flet z trzciny. Na początek muszę poprawić swój płaszcz. Czy wyczyściłem pióra? To miasto musi mieć tawernę. Butelka wina byłaby teraz idealna.

— Rakanie... — mówi Xayah.

Szlag. Omawiała plan. Ponownie skupiam się na jej twarzy i uroczym uśmiechu. Ostatnie promienie słońca odbijają się w jej oczach. Uwielbiam jej rzęsy. Chcę...

— Powtórz mi to, co powiedziałam.

Coś z klasztorem. Chodziło o... Eee...

— Spotykam się z tobą w... — mówię, ale już się pogubiłem. Ciągnę za jedno z piór na głowie, mając nadzieję, że uda mi się wyciągnąć z niego jakiś pomysł.

Drobny błysk światła odbija się w jej apetycznej dolnej wardze. Czy jej usta są dziś purpurowe? Wczoraj były fioletowe.

— Zabiją mnie, jeśli mnie złapią — mówi.

Na tę myśl zapiera mi dech. Czuję, jak moją twarz wykrzywia wściekłość. — Kto?! — pytam. — Strażnicy — odpowiada. — To zawsze strażnicy.

— Więc odwrócę ich uwagę! Kiedy?

Wskazuje palcem niebo. — Wypatruj zielonego błysku przed zachodem słońca. Wtedy odciągnij strażników od zachodnich murów, podczas gdy ja przebiegnę po blankach do cel.

— Zacznę występ, gdy tylko słońce zajdzie — mówię. — Gdzie się spotkamy?

— Przy bramie. Wyrzucę w górę złote ostrze. Ale musisz tam być w ciągu dziesięciu oddechów — mówi Xayah, wyrywając pióro z mojego płaszcza.

— Będę przy bramie w momencie, w którym wyrzucisz ostrze — odpowiadam. Nic w moim życiu nie było bardziej pewne.

— Wiem.

Kiwa głową i zaczyna mówić mi o najbezpieczniejszej drodze. Ona zajmuje się planowaniem, więc wiem, że nic jej się nie stanie. Rany, niebo wygląda teraz cudownie. Ta chmura ma kształt bakłażana. Kiedyś widziałem psa...


Nie lubię tych schodów. Nie lubię ich. Złote liście zaścielające kamienie mają kolor bardzo podobny do moich piór. To denerwujące. Rozważam zmianę ich koloru, ale do tego potrzebna jest magia. Szlag, nie mogę być zmęczony, gdy będzie mnie potrzebowała. Xayah pewnie wysłała mnie tą drogą, wiedząc, że moje upierzenie wtopi się w tło. Czerwony płaszcz wyglądałby zdecydowanie lepiej na tle tych schodów. A może indygo? Co kryje się za tym rogiem?

Więcej schodów. Tylko ludzie mogli wyciąć kamienie w płaskie kształty i uczynić górę nudną! Powinienem się wspiąć. Xayah mówiła, żeby iść schodami… Jestem w zasadzie pewny.

Podnoszę kamyczki i zaczynam nimi żonglować. Wyczuwam magię wijącą się na północ stąd, wypełniającą korzenie lasu Lhradi.

Pieśń lasu dociera do mojej głowy i zaczynam ją śpiewać.

— Co to było? — dobiega głos z góry.

Droga wejścia! Pojawia się ludzki strażnik. Jego ubranie jest równie ciemne, co cień.

— Kim jesteś? — pyta.

— Nazywam się Rakan! — odpowiadam. Jak ktoś może tego nie wiedzieć?

— Kto?

Nie lubię go. Nie lubię go bardziej niż tych schodów.

— Jestem Rakan! Tancerz bitewny z plemienia Lhotlan. Jestem pieśnią poranka. Jestem tańcem północnego księżyca. Jestem urokiem, który...

— To ten vastajański artysta — wcina się drugi strażnik. Też nosi nudne ubranie — to ubiór, którego nigdy wcześniej tu nie widziałem.

Pierwszy strażnik nosi złoty amulet na piersi. Zabieram mu go.

— Hej!

— Co to jest? — pytam. Nie zasługuje na coś takiego. Cokolwiek to jest.

Próbuje mi go wyrwać, ale przerzucam go w dłoni, jednocześnie nadal żonglując kamykami w drugiej.

— Oddaj mi to!

Rzucam mu po kolei kamykami w twarz.

— Nie — odpowiadam. A potem, najbardziej niewinnie jak tylko mogę, pytam: — Czy jest ważny?

Sięga po parę hakomieczy. Odbieram mu jeden, zanim zdąży je unieść.

— Otwórz bramę, a oddam ci tę... eee... błyskotkę — mówię, obracając amulet w dłoni, a następnie przetaczam go ku ramieniu.

Zamiast to zrobić, ten gburowaty głupiec atakuje mnie! Przeskakuję nad jego uderzeniem i ląduję za nim. Obraca się i atakuje ponownie. Nurkuję pod jego ostrzem i trącam go zadkiem, aby stracił równowagę. Spada po schodach, krzycząc głośno.

Drugi ze strażników przygląda się koledze, a potem patrzy na mnie. Potrząsam głową.

— Jak ktoś może nie wiedzieć, kim jestem?

Strażnik próbuje dźgnąć mnie włócznią. Wykonuję piruet i pozwalam, aby mój płaszcz owinął go na chwilę. Oślepiony, potyka się o własne nogi. Upada na tarczę i zjeżdża z klekoczącym hukiem po schodach. Przynajmniej dopóki nie wpada na swojego kolegę na pierwszym półpiętrze.

Uderzenie posyła ich obu dalej. Wybucham śmiechem. Teraz rozumiem te schody.

— Jesteście koszmarnymi tancerzami — mówię, sprawdzając, czy mój płaszcz się nie ubrudził.

Dwóch mężczyzn staje na nogi, wpatrując się we mnie.

— Wszystko gra? — pytam, będąc wdzięcznym za rozbawienie.

Wrzeszczą głośno, pędząc po schodach. Niewdzięczne bydlaki.

— Wiecie, jaka jest różnica między przyjęciem i walką? — pytam, odskakując od nich.

Raz za razem próbują trafić mnie bronią.

— Jedno z nich jest przyjemnym dniem — mówię, ponownie zrzucając ich ze schodów. — A drugie jest... krótsze.

Ogłuszający gong rozbrzmiewa za moimi plecami. Uśmiecham się. Zaczyna się zabawa.


— Musicie się bardziej postarać! — krzyczę, prowokując goniących mnie żołnierzy. Jednakże muszę się stąd zabierać. Teraz jest już dwudziestu strażników. Okej, może trzydziestu? Zdecydowanie za dużo.

Biegnięcie przez te sypialnie było kiepskim pomysłem. Chociaż dzięki temu mogłem się odświeżyć. Niektórzy ze strażników mają dziwne kusze. Strzelają ogniem z tuby. Miały jakąś nazwę. Będę je nazywał tubołukami. Wystrzelone przez nie pociski wybuchają wokół mnie, pozostawiając w ścianach duże dziury, gdy opuszczam pomieszczenie.

Wpadam na dziedziniec, wykonując pełny piruet, aby dodać sobie trochę stylu. Brama jest otwarta. Mógłbym do niej pobiec, ale Xayah mnie potrzebuje.

Ukryty w alkowie strażnik próbuje uderzyć mnie tubołukiem. A może łukotuba będzie lepsza? Pociąga za spust. Skaczę w jego kierunku, przeskakując nad pociskiem.

— Co się rymuje z tubołukiem? — pytam na głos.

Wyrzucam go w powietrze kopnięciem. Gdy zaczyna spadać, obracam się i policzkuję go. Dźwięk jest głośniejszy niż wystrzał z jego broni.

— Och, prask! — mówię, naśladując intensywność uderzenia. Mężczyzna przetacza się po ziemi i staje na nogi, dobywając krótkiego miecza. — Jak to mogło jeszcze do ciebie nie dotrzeć?!

Zastanawiam się, czy uda mi się znaleźć kuchnię. Tam na pewno byłaby czekolada.

Powoli zaczyna się ściemniać. Ponownie wyskakuję w powietrze, aby sprawdzić położenie słońca. Znika za wzgórzami, a nad nim rozbłyska zielone światło.

— Pora na zabawę! — krzyczę. Teraz ściga mnie cały zamek.

— Poddaj się! — krzyczy strażnik w metalowym kapeluszu.

— Nie! Odwracam waszą uwagę! — odpowiadam. Patrzy na mnie, nic nie pojmując. Jego uderzę następnego.

Grad strzał leci spod przeciwnej ściany. Manewruję między nimi, rozkoszując się świstem, jaki wydają, gdy przelatują obok mnie.

Czy wyglądałbym dobrze w metalowym kapeluszu?


Złote ostrze zawisa w powietrzu na sekundę, a potem zaczyna spadać. Xayah jest gotowa.

Biorę pierwszy oddech. Ona mówiła o dziesięciu, ale cztery to już zdecydowanie za dużo. Muszę wiedzieć, czy nic jej nie jest.

— Chcesz zobaczyć moje czadowe ruchy? — pytam najbliższego człowieka.

Nie pała dużym entuzjazmem. Przetaczam się przez grupę i pojawiam się za jego plecami. Obraca się w porę, aby spotkać się z moim płaszczem. Moje pióra wyrzucają go w powietrze i wprawiają w wirowanie. Dwanaście obrotów to mój rekord, ale to było na wzgórzu.

Drugi oddech. Człowiek uderza o ziemię po dziewięciu obrotach. Szlag. Nie mam czasu na kolejną próbę.

Trzeci oddech. Muszę wrócić do Xayah, ponieważ mnie potrzebuje.

Wskakuję na mur, a z niego skaczę w kierunku bramy.

Czwarty oddech biorę w powietrzu.

Xayah biegnie w kierunku bramy z jakimiś Juloahami — oni są włochaci, podczas gdy nasze pióra są kolorowe. Muszą pochodzić z plemienia Sodjoko. Wyglądają trochę zbyt formalnie, ale podobają mi się grube włosy, które mają na tylnej części przedramion. Powinienem zrobić to z moimi piórami. Sarong najstarszego z nich wydaje się kiepskim pomysłem.

— Nie uda nam się — narzeka. — Mają karabiny!

— Masz na myśli tubołuki? — pytam.

Akunir patrzy się na mnie tępo.

— Nie mają już amunicji — wyjaśniam. — Długie łuki Xini też.

— Co?! Jak?

— Jestem Rakan — wyjaśniam. Spodziewałem się tego po ludziach, ale po moim własnym gatunku?

— Biegnijcie w kierunku drzew — mówi Xayah.

Tuzin ludzi pokrytych mąką i czekoladą wypada ze stróżówki. Gdyby zmieszać ich z jajkami, stworzyliby coś, co nazywa się „ciasto”. Osobiście uważam, że placki są lepsze...

— Biegiem! — krzyczy Xayah. Gdy stary Juloah nie jest w stanie się ruszyć, pociągam go za sobą.


Coll klęka obok ciała swojego strażnika. Razem z Xayah modlą się, aby jego duch odnalazł nasze ziemie. Ma złamany róg, a krew gromadzi się w leżących dookoła liściach. Coll wyjmuje ostatnią strzałę z jego ciała. Doniósł ją aż tu, mimo że w międzyczasie ludzie go zranili.

Ten Juloah nie powinien był zginąć. Ktoś go kochał. Będą śpiewać jego pieśni. Ale odpowie tylko cisza.

Moje oczy wypełniają się łzami. Delikatnie śpiewam o stracie jego i jego rodziny.

Xayah stoi z zaciśniętymi pięściami. Nie będzie go teraz opłakiwać. Zamiast tego, ból przyjdzie do niej w nocy, gdy będzie myślała, że śpię. Zawsze tak robi. Pocałunkami przegonię jej smutek. Konsul nazywa się Akunir. Możliwe, że w młodości był tancerzem bitewnym. Zaczyna się kłócić z Xayah o politykę.

Coll całuje czoło swojego strażnika. Jej szczęka jest zaciśnięta. Tłumi w sobie gniew większy niż Xayah. Wpatruje się w swojego męża Akunira. Zbyt długo czekała, aż będzie słuchał.

— Wrócę na północ, Akunirze — mówi Coll i podnosi się z miejsca. — Powiem im, co się nam przytrafiło. — Jej ramiona są napięte jak gałęzie i trzyma je sztywno wzdłuż ciała.

— Coll, nie — protestuje Akunir.

— Zaniosę wieść o śmierci Jurelva jego rodzinie i będę go opłakiwać razem z nimi — odpowiada dziewczyna. Tak musiał nazywać się strażnik. Być może był uprzejmy. Podobają mi się zmarszczki na bokach jego twarzy, powstałe w wyniku uśmiechu. — Potem zbiorę armię i przygotuję plemię do walki.

— Nie możesz tego zrobić! — krzyczy konsul.

— Wyrzekam się swojego prawa do ciebie. I wyrzekam się twojego prawa do mnie — odpowiada chłodno.

Akunir wygląda, jakby został dźgnięty nożem. Nie widział tego, gdy zbiegał ze wzgórza? Albo w lesie? Albo przy martwym strażniku? To postanowiono dawno temu. Księżyce temu.

— Coll... proszę.

— Nie — odpowiada prosto. Podchodzi, aby ją chwycić. Blokuję mu drogę.

— Porozmawiam z moją partnerką — mówi.

Wyczuwam jego oddech na policzku. Niedawno zjadł owoc guloo. Mój nos prawie dotyka jego czoła. Spogląda na mnie gniewnie.

Potrząsam głową i wzruszam ramionami. Nie potrzebuję słów. W tym wypadku cisza jest lepsza. Jego dwaj pozostali strażnicy napinają mięśnie. Nie chcą ze mną tańczyć. Jestem Rakan. Znają moje imię. Nerwowo spoglądają na Xayah trzymającą swoje ostrza. Jej imię też znają.

— Dziękuję ci, Xayah — mówi Coll, a następnie odchodzi.

Akunir i jego strażnicy przyglądają się temu. Bez słowa odchodzą na południe, pozostawiając nas samych.

Podchodzę do Xayah. Wyczuwam jej smutek związany z Jurelvem, Coll i Akunirem. Wieczorem napiję się wina. A potem zaśpiewam nieprzyzwoite piosenki.

— Obiecaj mi, że między nami nigdy do czegoś takiego nie dojdzie, mieli — mówi Xayah.

— Nie jesteśmy jak oni, miella. Nigdy tacy nie będziemy — odpowiadam. Wyczuwam, że się martwi. Jest ode mnie mądrzejsza w wielu sprawach, ale czasami jest strasznie głupia, jeżeli chodzi o miłość.

— Dokąd teraz, Xayah?

— Zostańmy tu chwilę dłużej.

Obejmuję ją ramionami i owijam płaszczem. Później ją połaskoczę. Będziemy się śmiać i pić. Ona będzie planować, a ja będę śpiewał. Czuję jej policzek na piersi. Cieszę się, że Xayah mnie teraz potrzebuje.

— Powtórz mi to — mówi.

— Nie jesteśmy jak oni — mówię ponownie. — Nie jesteśmy jak oni.

Cytaty Edytuj

„Za pomocą kilku drobnych ulepszeń mógłbym dodać temu miejscu... Blasku.”  p
Ta strona lub sekcja wymaga uzupełnienia treści.
  • Uzupełnić
Przy wyborze
  • „Zatańczmy.”  p
Przy zbanowaniu
  • „Serio, serio?! Żałosne.”  p
Start
  • „Drodzy podróżnicy! Już za chwilę zobaczycie moją potęgę na własne oczy! Chyba, że... zginę. Ale nie liczyłbym na to!”  p
  • „Dobra ludziska! Jestem. Jestem! Możemy rozkręcać imprezę.”  p
  • „Magia kryje się w sercu. Magia to rytm.”  p
  • „Widzisz tę pelerynę? Ha! A niech mnie, ale ze mnie ciacho!”  p
  • „Nie mogę się doczekać jakiejś akcji. Jeszcze nie wiem co zrobię, ale na pewno dam czadu!”  p
  • „Xayah?! Xayah?! Szlag. Co ja miałem zrobić?”  p
  • „Istotnych spraw nie należy traktować poważnie.”  p
  • „Wojna jest jak taniec.”  p
Start obok  Xayah
  •  Rakan: „Dobra, chodźmy! Którędy teraz?”  p
    •  Xayah: „Trzymaj się planu.”
      •  Rakan: „To my mamy plan?”
        •  Xayah: „Zawsze mamy plan.”
          •  Rakan: „O... Naprawdę?!”
  •  Xayah: „Och... Wszyscy grają mi dziś na nerwach.”  p
    •  Rakan: „Wiem co poprawi ci humor.”
      • Razem: „MASOWY MORD!”
  •  Rakan: „Hej! Mam plan.”  p
    •  Xayah: „TY masz plan?”
      •  Rakan: „Tak! Pójdę na żywioł!”
        •  Xayah: „To raczej przeciwieństwo planu.”
  •  Rakan: „Jesteś tego pewna?”  p
    •  Xayah: „Tak trzeba.”
      •  Rakan: „Bądź ostrożna.”
        •  Xayah: „I kto to mówi.”
  •  Xayah: „Jeśli coś pójdzie nie tak...”  p
    •  Rakan: „Coś zawsze idzie nie tak.”
      •  Xayah: „Nie zawsze!”
        •  Rakan: „Prawie zawsze?”
          •  Xayah: „Coś PRAWIE zawsze idzie nie tak!”
            •  Rakan: „Właśnie dlatego tu jestem.”
  •  Rakan: „No więc... W tej misji mamy... E...”  p
    •  Xayah: „Udajesz głupiego?”
      •  Rakan: „No, tego... Nie muszę pamiętać planu, jeśli Ty go znasz.”
  •  Rakan: „Kiedy to zrobimy?”  p
    •  Xayah: „Wkrótce kotku. Nie spiesz się tak.”
Atak
  • „Do dzieła!”  p
  • „Mam tu coś dla Ciebie!”  p
  • „Zaraz dostaniesz wciry!”  p
  • „Jestem tu by się bawić!”  p
  • „A o to co się teraz wydarzy!”  p
  • „Do licha to dopiero emocje!”  p
  • „Zaraz przyłożę wam wszystkim!”  p
  • „Bez bitki nie ma imprezy!”  p
  • „Na co się gapisz?”  p
  • „Czyż nie jestem wspaniały?”  p
  • „Zatańczmy!”  p
  • „Dokąd to? Dokąd to?!”  p
  • „Mam dla Ciebie kolejny prezent!”  p
  • „Po tym się tak łatwo nie otrząśniesz!”  p
  • „Siedź cicho i spróbuj przetrwać!”  p
  • „Nie odejdziemy w niepamięć!”  p
  • „Pora brać się do roboty!”  p
  • „Nic mnie nie powstrzyma!”  p
  • „Tańcz albo giń!”  p
  • „Czas podkręcić tempo!”  p
  • „Oto moje przesłanie!”  p
  • „Zaraz Ci zatańczę!”  p
  • „Odtańczę Ci taniec śmierci!”  p
  • „Co za emocje!”  p
  • „Pluję na bezpieczeństwo!”  p
  • „Ło! Wy, dzikusy nie macie za grosz rozumu!”  p
  • „Ta! Jestem niesamowity.”  p
  • „Nie mogę zginąć wyglądając tak dobrze.”  p
  • „Zaczynajmy!”  p
  • „Mam tu coś dla Ciebie!”  p
  • „Muszę się wczuć!”  p
  • „Ej! Mam dla Ciebie żarcik.”  p
  • „Tutaj jestem!”  p
  • „Czyż nie jestem wspaniały?”  p
  • „Zaraz rozniosę to miejsce!”  p
  • „Ou! Muszę wkroczyć do akcji!”  p
  • „Ej! Co powiedziało pięć palców do twarzy?”  p
  • „Czuję się bosko!”  p
  • „Spuszczę im tęgie lanie!”  p
  • „Jestem niepoprawny!”  p
  • „Masz mi coś do powiedzenia?”  p
  • „To im się podoba!”  p
  • „Witaj! Chcesz ze mną zatańczyć?”  p
  • „Ej! Impreza jest tutaj.”  p
  • „Zaraz dostaniesz nauczkę!”  p
  • „Kto chce tańczyć?!”  p
  • „Bez ryzyka nie ma zabawy.”  p
  • „To Ci się spodoba!”  p
  • „Na co się gapisz?!”  p
  • „Spójrz na mnie!”  p
  • „Zaraz przyłożę Wam wszystkim.”  p
  • „Patrz uważnie! Uu!”  p
  • „Lubię imprezy okraszone odrobiną przemocy.”  p
  • „Nie są gotowi. Nie są gotowi!”  p
  • „Przyjmuję wyzwanie.”  p
  • „Już dla niej zabijałem. Powtórzę to jeszcze niejeden raz.”  p
  • „Pora zaczynać!”  p
  • „Do diabła! Zróbmy to!”  p
  • „Chcesz zobaczyć moje czadowe ruchy?”  p
  • „Patrz! Jestem przynętą.”  p
  • „Hej! Co porabiasz?”  p
  • „Rozpocząć odliczanie! Raz, dwa... Nie żyją!”  p
  • „Jestem już! Możemy zaczynać.”  p
  • „Czasem potrafię naprawdę rozproszyć uwagę.”  p
Atakując coraz bliżej przeciwnika
  • „Spróbuj mnie trafić, miernoto!”  p
  • „A masz!”  p
  • „Jak Ci się to podoba?!”  p
  • „Piącha pozdrawia!”  p
  • „Jak tam? Buźka boli?”  p
  • „No chodź!”  p
  • „Masz już dość?!”  p
  • „Rany! Ta zniewaga krwi wymaga!”  p
  • „Co powiesz na to?”  p
  • „Nie zatrzymasz mnie!”  p
  • „Nie ma za co!”  p
  • „Naucz się tańczyć!”  p
  • „Świetnie.”  p
  • „W to mi graj!”  p
  • „Tak jest!”  p
  • „Patrz i ucz się!”  p
Atak w pobliżu  Xayah
Bezruch obok  Xayah
  •  Rakan nuci.  p
  • „O tak...” Zaczyna nucić.  p
  •  Rakan nuci.  p
  •  Rakan: Nuci.  p
    •  Xayah: „Oho, no to jedziemy od nowa.” (Próbuje nucić) „Jestem skarbie...” (Nadal próbuje) „Do licha, nakręca mnie.” (Nadal próbuje) „Złotko, nie pamiętam słów.”
  •  Xayah: „Ba...”  p
Ruch
  • „Konsekwencje są dla tych, którzy wolno biegają.”  p
  • „Kiedy tańczymy, inni mają nas za wariatów. Bo nie są w stanie usłyszeć muzyki.”  p
  • „Naszą magią jest furia. To pieśń, której nie sposób się oprzeć.”  p
  • „Czy powinienem... Biegać? Tak! Zapewne powinienem biegać”  p
  • „Gdy rozglądam się po lesie widzę wolność. I słyszę muzykę.”  p
  • „Szlag. Całkiem zapomniałem co tu robię.”  p
  • „Jestem tylko tak dziki jak magia.”  p
  • „Magia powinna przerażać. A miłość? Sprawiać ból. Ekstaza zawsze jest podszyta strachem.”  p
  • „Jeśli nie czujesz odrobiny strachu, nie żyjesz pełnią życia.”  p
  • „Jeszcze nie widzieli takich zagrań, jak moje.”  p
  • „Magia to bezkresna głusza.”  p
  • „Ludzie złożyli więcej obietnic... Niż da się spamiętać. A nie dotrzymali żadnej.”  p
  • „Ludzie mówią o swoich traktatach, a my... O ich kłamstwach.”  p
  • „Dawniej nasza brać tańczyła na szczytach gór, niczym języki ognia w palenisku... Teraz pozostały po niej jedynie żarzące się węgle.”  p
  • „Tańczę, bo jestem wolny!”  p
  • „Żeby zrozumieć magię, trzeba rzucić się w jej wir, poruszać się wraz z nią... Tańczyć do upadłego!”  p
  • „Zaczynam się niecierpliwić.”  p
  • „Muszę się nakręcić... Dobra! Raz, dwa, raz, dwa... Uu! Tak jest!”  p
  • „Ludzie nazywają to walką... A to tylko taniec.”  p
  • „Moi sojusznicy chyba nie doceniają uroku mojego płaszcza... Doprawdy, co za bezczelność!”  p
  • „Zobaczą jak tańczę. Wówczas poznają płynącą z magii radość... I furię.”  p
  • „Dobra, Rakan. Przykuj ich uwagę. A później puść ich z dymem!”  p
  • „Wyglądam dobrze, czuję się dobrze... Pora skopać kilka tyłków!”  p
  • „Prezentacja jest... Zagrywki czekają. Pora się wykazać!”  p
  • „Zapamiętają moje imię!”  p
  • „Będę żył wiecznie!”  p
  • „Zabiorę im wszystko co mają... A później, ze śmiechem, cisnę to w przepaść!”  p
  • „Pomiatają mną, odkąd przyszedłem na świat... Ale ze sceny nie zejdę! Jestem niepokonany!”  p
  • „Zobaczą mnie! Zobaczą jak tańczę!”  p
  • „Przybędę... Zatańczę... A oni będą się bawić!”  p
  • „Wymień choć jednego geniusza, który nie sfiksował.”  p
  • „Ha! Świecę jak miliony monet. Spłoniesz nim odpalę lont! Uu!”  p
  • „Staram się tylko żyć chwilą.”  p
  • „Dla mnie liczy się tylko tu i teraz.”  p
  • Rakan nuci.  p
  • „Rany! Widzisz ten las, tam w oddali?”  p
  • „Jestem wolny. Mam cudowną kobietę. Walczę o sprawę, za którą warto umrzeć. To właśnie ja!”  p
  • „Nie hamuj się! Daj z siebie wszystko!”  p
  • „Pora wziąć się do roboty!”  p
  • „Nie muszę rozumieć planu. Ufam swojej ukochanej.”  p
  • „Cały świat jest plugawy i niebezpieczny. Dlatego go kocham.”  p
  • „Ahh... Tęsknię za Xayah.”  p
  • „Rozrywki... Potrzebuję rozrywki. I to już!”  p
  • „Dlaczego nie da się od razu przejść do działania?!”  p
  • „Nie ma to jak... Rewolucja!”  p
  • „Czuję się urażony tym, jak mało poświęcono mi uwagi.”  p
  • „Ludzie sądzą, że głęboka wiara wymaga śmiertelnej powagi... Na tym polega ich problem.”  p
  • „Nie są gotowi na los, który im zgotuję.”  p
  • „Moich słów nie należy brać poważnie. Właśnie dlatego są prawdziwe.”  p
  • Rakan nuci.  p
  • „Zanosi się na kolejną niebezpieczną sytuację. Na szczęście umiem improwizować!”  p
  • „Chcą poddać mnie próbie?! Haha!”  p
  • „Ryzyko może przynosić frajdę. Trzeba tylko tego chcieć.”  p
  • „Zdecydowanie lepiej odnajduję się w niebezpiecznych sytuacjach.”  p
  • „Muszę przestać gadać do siebie. Do licha, Xayah, gdzie Cię wcięło?”  p
  • „Dostajesz tylko maleńką iskierkę szaleństwa. Nie zgub jej!”  p
  • „Sam nie mogę się doczekać, co odstawię.”  p
  • „Pszczoły i kwiaty kryją w sobie dzikość i furię. Ludzie po prostu ich nie dostrzegają.”  p
  • „Jestem Vastajem. Zrodziłem się z magii. To moje przeznaczenie.”  p
  • „Czy mój płaszcz dobrze leży? Ha! Owszem! Przez sekundę się martwiłem.”  p
  • „Magia nie ma być bezpieczna”  p
  • „Boją się ciemności, boją się magii. Boją się tego, skąd pochodzę.”  p
  • „Takich zagrań, jak moje, jeszcze nie widzieli.”  p
  • „To magia jest dzika i szalona. Ja tylko chcę się bawić.”  p
  • „W oczach ludzi magia jest jak ogień. W naszych... Jak woda i powietrze.”  p
  • „Panie i Panowie! Moim celem jest zapewnienie rozrywki! Głównie sobie... Ale Wam też!”  p
  • „Ludzie twierdzą, że świat należy do nich. Odgradzają się murami i wylewają na nas pomyje.”  p
  • „Nie potrzebuję wielu słów, by powiedzieć prawdę.”  p
  • „Nasz lud krwawi. Pani mojego serca go uzdrowi.”  p
  • „Nie chcę bezpiecznego świata!”  p
  • „Nie chcę wszczynać wojen... Ale pragnę być wolny.”  p
  • „Co ludzie nazywają magią, my zwiemy życiem!”  p
  • „Jestem!... I nie ma mnie. Nie ma mnie jak nic!”  p
  • „Nie mogę zginąć wyglądając tak dobrze.”  p
  • „Notorycznie przekraczam granice.”  p
  • „Tańczę, bo jestem wolny.”  p
  • „Jeśli Xayah mówi, że ktoś musi zginąć, to ginie. I zasługuje na to.”  p
  • „Uu! To mnie naprawdę kręci! Cokolwiek to jest.”  p
  • „Jeśli nic nie wymyka się spod kontroli, co to za zabawa?”  p
  • „Chyba nie doceniają mojego uroku... Jak to w ogóle możliwe?!”  p
  • „Jestem tak przystojny, że mógłbym się pocałować.”  p
  • „Wydaje im się, że mogą mnie złapać.”  p
  • „Pluję na bezpieczeństwo.”  p
  • „Wszechświat mnie kocha!”  p
  • „Chcą nas zamknąć w klatkach. Nie godzimy się na to.”  p
  • „Miłość musi sprawiać ból. Świat musi być straszny... Nie przepraszam za swoje przekonania, czuje się dobrze!”  p
  • „Puszczę to miejsce z dymem, a później pomogę je odbudować... Żebym mógł znowu je spalić!”  p
  • „Moje ruchy są zabójcze!”  p
  • „Xayah? Hej! Do diabła, gdzie ona się podziała? Nie znoszę kiedy tak znika.”  p
  • „Bez nieujarzmionej magii nie mamy potomków... Nie mamy przyszłości.”  p
  • „Kiedy czuję się smutny, przestaję się tak czuć i zamiast tego staję się niesamowity. Serio, serio...”  p
  • „Nie chcę zabijać śmiertelników... Chcę tylko, żeby usłyszeli muzykę.”  p
  • „Ludzie nigdy nie zrozumieją naszego ludu, póki nie usłyszą jego pieśni.”  p
  • „Sprawię, że zatańczą. Sprawię, że usłyszą!”  p
Ruch w pobliżu  Xayah
Ruch, gdy  Xayah jest dalej
Prowokacja
  • „Wiesz... W zasadzie to nie lubię naśmiewać się z innych... Ale ty się wręcz podkładasz.”  p
  • „Mam trzy zasady... Swoim strojem łamiesz co najmniej dwie z nich.”  p
  • „Czy możemy już po prostu zacząć?!”  p
  • „Dlaczego tak przynudzasz?”  p
  • „Rany! Czujesz to powietrze?”  p
  • „Ohh... Naprawdę mnie wkurzasz.”  p
  • „Czy kompletna ściema to twój chwyt?”  p
  • „Powiedz czy... Patrząc rano w lustro zawsze próbujesz osiągnąć taki efekt?”  p
  • „Niektórzy dbają o wygląd... Spróbuj tego czasem”  p
  • „Ej, jestem tutaj! Możesz już przestać trząść się ze strachu?”  p
Prowokując razem z  Xayah
  •  Rakan: „Nie zabiję cię. Ona to zrobi.”  p
    •  Xayah: „Miło cię nie poznać!”
  •  Rakan: „Pocałuj mnie, skarbie.”  p
    •  Xayah: „Teraz?”
      •  Rakan: „Niech sobie popatrzą przed śmiercią.”
Prowokując  Rengara
  • „No, co tam, tygrysku? Nie czas na odmianę, kolego?”  p
  • „Wiem, że jesteś Vastajem... Ale twój szczep... Nie ma stylu.”  p
  • „Więc ty tylko...? Biegasz w kółko po dżungli, hę? Nie żebym cię osądzał. Skoro to cię właśnie kręci... Dno.”  p
Reakcja na prowokację z  Xayah
  •  Xayah: „Aha! Teraz chyba powinniśmy zacząć się śmiać.”  p
    •  Rakan: „Niby z czego?”
  •  Xayah: „Uśmiechaj się i kiwaj głową, skarbie.”  p
    •  Rakan: „Możemy już iść?”
Żart

Rakan wyciąga kwiatek i wącha go.

  • „Chcesz się może sztachnąć? Zapomnij!”  p
  • „Chcesz się może sztachnąć? Możesz zapomnieć!”  p
Kiedy wyleczy  Xayah za pomocą  Lśniącego Pióra
  •  Rakan: „Wszystko gra?”  p
    •  Xayah: „Teraz tak.”
  •  Rakan: „Pomogłem!”  p
    •  Xayah: „Dzięki, skarbie.”
  •  Rakan: Wysyła całusa.  p
    •  Xayah: Wysyła całusa.
  •  Rakan: „Proszę bardzo!”  p
    •  Xayah: „Dziękuję!”
  •  Xayah: „Dziękuję!”  p
    •  Rakan: „Polecam się!”
  •  Rakan: „Pomogło?”  p
  •  Xayah: „Ojej, ale Ty o mnie dbasz!”  p
    •  Rakan: „Jak zwykle.”
  •  Xayah: „Dziękuję złotko!”  p
Po użyciu  Wielkiego Wejścia
  • „Litości!”  p
  • „Litości! Litości.”  p
Po użyciu  Lotności
  • „Rozkręcam imprezę!”  p
  • „Tak jest!”  p
  • „Nie zatrzymasz mnie!”  p
  • „To rozstrzygnie wszystko!”  p
Po zabójstwie bohatera
  • „Litości! Ten głupiec sądził, że mi dorówna?”  p
  • „Coś czuję, że nie powinienem tego robić.”  p
  • „Nie przepadam za zabijaniem, ale daję z siebie wszystko.”  p
  • „Ups! Nie żyjesz.”  p
  • „Oh! Wybacz.”  p
  • „Imprezowa wtopa!”  p
  • „Podskocz jeszcze raz, a znowu dostaniesz!”  p
  • „Uu! Ha! Czuję się dobrze!”  p
  • „Wiesz, ten twój styl to już przegięcie.”  p
  • „Mój styl jest świeży jak poranna rosa.”  p
  • „A! Nie ma przebacz.”  p
  • „Ten taniec jest zabójczy.”  p
Kiedy  Xayah zabije bohatera
  •  Rakan: „Tak trzymać skarbie.”  p
    •  Xayah: „Ojej. To nic wielkiego.”
  •  Rakan: „To ja zrobiłem?”  p
    •  Xayah: „Nie. To moja sprawka.”
      •  Rakan: „Ktoś liczy głowy?”
        •  Xayah: „Tak, ja liczę.”
  •  Rakan: „Miala, pomogłem ci, prawda?”  p
    •  Xayah: „Bez Ciebie nie dałabym rady, Miali.”
  •  Rakan: „Zawsze kiedy to robisz doprowadzasz mnie do szaleństwa.”  p
    •  Xayah: „Cóż, w takim razie powinnam powtarzać to częściej.”
  •  Rakan: „Czy oni w ogóle się starali?”  p
    •  Xayah: „Pewnie tak. Ale nas jest aż dwoje.”
  •  Rakan: „Uwielbiam patrzeć jak zabijasz.”  p
    •  Xayah: „Uwielbiam dla Ciebie zabijać.”
      •  Rakan: „Chodźmy się całować.”
  •  Rakan: „Haha, a nie mówiłem?!”  p
    •  Xayah: „Rakanie! Nie napawajmy się zwycięstwem. Za bardzo...”
  •  Rakan: „Czy sobie na to zasłużyli?”  p
    •  Xayah: „Z całą pewnością.”
  •  Rakan: „Dlaczego tak łatwo ich pokonać?”  p
    •  Xayah: „Ulepiono ich z innej gliny niż nas.”
      •  Rakan: „Szkoda.”
  •  Xayah: „To było vastajańskie pożegnanie.”  p
    •  Rakan: „Czy vastajańskie pożegnanie to nie przypadkiem "Ouula vaash"?”
      •  Xayah: Dałbyś się trochę pochełpić, Rakanie.”
  •  Rakan: „Widziałaś TO?! Heh, to było niesamowite!”  p
    •  Xayah: „Dobra robota skarbie.”
  •  Rakan: „Nie byli w stanie dotrzymać Ci kroku.”  p
    •  Xayah: „Tylko Ty to potrafisz, Rakanie.”
Po zabiciu  Illaoi
  • „Po co jej była ta dziwaczna torebka?”  p
  • „wydawało jej się, ze wydrze ze mnie dusze. Ale moja dusza jest zbyt twarda!”  p
  • „Ta wielkoludka miała za dużo na głowie.”  p
Po zabiciu  Ioniańczyka
  • „Twój rodzaj rozpętał tę wojnę. My ją zakończymy.”  p
  • „Wtrąciliście nas do klatek. My wgnieciemy was w ziemię!”  p
  • „Nie interesuje nasz wasza harmonia. Interesuje nas nasza wolność.”  p
  • „Pokazałem ci taniec... Trzeba było się ruszać.”  p
  • „Wcale nie lubię zabijać... Ale tym razem było nieźle.”  p
Po zabiciu  Jhina
  • „Miał niezłą klasę... Jak na człowieka.”  p
  • „Odjazdowa peleryna.”  p
  • „Głupiec sądził, że mnie przyćmi!”  p
  • „Wiesz w czym tkwi jego problem? Brak mu talentu.”  p
Po zabiciu  Rek'Sai
  • „Sześć nóg! A tańczyć nie potrafi...”  p
  • „Czy to był rekin lądowy? Co to ma być? Dlaczego to coś w ogóle istnieje?”  p
  • „Doskonały drapieżnik? Hy, mam dziwne przeczucie, że to coś było nieskończenie głupie.”  p
Po zabiciu  Swaina
  • „Kolejny. Martwy. Pozer.”  p
  • „Trochę mi go żal... Jego pióra były słabe jak diabli.”  p
  • „Gnojek za bardzo się stara.”  p
  • „Moc nie istnieje po to by ja ujarzmiać. Teraz... Jest wolna.”  p
  • „Zostałeś obdarzony Vastajańską krwią, lecz postanowiłeś być ślepy.”  p
Po zabiciu  Udyra
  • „Źródłem twoich darów była nasza krew. Odebrałem ci je własnymi rękami.”  p
  • „Tylko jedno zwierze naraz? Mięczak.”  p
Po zabiciu  Xayah
  • „W praktyce teoria światów równoległych jest naprawdę nieprzyjemna.”  p
  • „Cóż, z nas dwojga to ja zawsze byłem ładniejszy.”  p
  • „Witaj, drogi świecie. Jestem do wzięcia!”  p
  • „Pewnie się o tym jeszcze nasłucham...”  p
  • „Już za nią tęsknię... Co zrobić?”  p
Po zabiciu  Zeda
  • „Myślałeś, że mi się wymkniesz?”  p
  • „Przybyłeś do nas w odwiedziny. Sądziłeś, że o tym zapomnimy?”  p
  • „Pamiętam twoje wtargnięcie.”  p
  • „Byłeś tylko cieniem pozbawionym ognia.”  p
  • „Zadarłeś z moją kobietą. Czego się spodziewałeś?”  p
Po umiejscowieniu  totemu
  • „Muszę sprawdzić, czy ludzie dostrzegają moja potęgę.”  p
  • „Gdy otwierasz oczy, widzisz bezkres wszechrzeczy.”  p
  • „Muszę wiedzieć, kiedy zacznie się akcja.”  p
  • „Cóż, nie chcę przegapić początku imprezy.”  p
  • „Lubię widzieć to i owo”  p
  • „Świat jest ogromny! Chcę go zobaczyć w całości.”  p
  • „Chyba powinienem się teraz rozglądać... Tak, zdecydowanie.”  p
  • „Zostawię to tutaj. To dobre miejsce. Chyba. Taa...”  p
  • „Zobaczmy, co się teraz dzieje.”  p
  • „Ta. Jeżeli mam zobaczyć świat ludzi, powinienem zacząć już... teraz.”  p
  • „Pokażę ludziom, to, co nieznane.”  p
  • „A, kuku!”  p
  • „Nie przegapię żadnej możliwości.”  p
  • „Wiem, że ludzie mnie obserwują. Jakżeby inaczej!”  p
  • „Jeśli spojrzeć pod właściwym kątem, świat jest naprawdę niezwykły.”  p
  • „W życiu nie chodzi o gromadzenie dóbr. Tylko o to, żeby... zobaczyć co nieco.”  p
  • „Wkraczam, włączam, znikam.”  p
  • „Śniący musi się przebudzić.”  p
  • „Ludzkość jest ślepa. Pragnę, by ujrzała prawdę.”  p
  • „Zdolność widzenia jest pierwszym krokiem do zrozumienia.”  p
  • „A niech to. Nie znoszę, kiedy muszę mieć plan.”  p
  • „Żyję chwilą.”  p
  • „Xayah chyba kazała mi improwizować... A przynajmniej... To jedyna część planu, którą pamiętam.”  p
  • „Zobaczmy jakie sztuczki znają te zwierzęta.”  p
  • „Całkiem zapomniałem co tu robię.”  p
  • „Nasz rodzaj wkrótce pozna prawdę.”  p
  • „Chcę poczuć wszystko! Tylko w ten sposób można żyć.”  p
  • „Każda droga dokądś prowadzi.”  p
  • „Halo? Jest tam kto?”  p
  • „Rakan robi co trzeba.”  p
  • „Powinni mi za to płacić.”  p
Kiedy  wraca do bazy będąc obok  Xayah
  • „Chodźmy. Skarbie? Skarbie?! Skarbie?! Skarbie!”  p
  • „Podwieźć cię, mała?”  p
  • „Zagęszczaj ruchy, skarbie!”  p
  • „Lepiej się pośpiesz!”  p
  • „Zmywam się!”  p
  • „Idziesz?!”  p
Ping "Brak wroga" (dla  Xayah)
  • „Gdzie oni są?”  p
  • „Gdzie oni się podziali?”  p
  • „Zniknęli gdzieś?”  p
  • „Nie ma ich.”  p
  • „Nikogo nie ma.”  p
  • „Co jest grane?”  p
  • „Co się dzieje?”  p
  • „Tajemnicza tajemniczość!”  p
  • „Poszli sobie?”  p
  • „Miej się na baczności.”  p
Ping "Niebezpieczeństwo" (dla  Xayah)
  • „Uważaj!”  p
  • „Ostrożnie!”  p
  • „Zachowaj czujność!”  p
  • „Uwaga!”  p
  • „Coś tu jest!”  p
  • „Niedobrze!”  p
  • „Strzeż się!”  p
  • „Nie jest dobrze!”  p
  • „Upiorne!”  p
  • „Niebezpieczeństwo!”  p
Ping "Pomocy" (dla  Xayah)
  • „Pomocy!”  p
  • „Aah!”  p
  • „Cholera, cholera!”  p
  • „Pomoże ktoś?!”  p
  • „O nie, o nie!”  p
  • „SOS!”  p
  • „Nie podoba mi się to!”  p
  • „Źle to wygląda!”  p
  • „Tylko nie to!”  p
  • „Strefa zagrożenia!”  p
Ping "W drodze" (dla  Xayah)
  • „Pędzę!”  p
  • „Lecę, kochanie!”  p
  • „Nadciągam!”  p
  • „Nadchodzę!”  p
  • „Zbliżam się!”  p
  • „Już biegnę!”  p
  • „Widowisko już się zbliża!”  p
  • „Rozrywka w drodze!”  p
  • „Zasuwam, zasuwam!”  p
  • „Zaraz tam będę.”  p
Śmierć
  • „Ha! Szlag... Eh...”  p
  • „Ha! Nie w ten sposób... Ah...”  p
  • „Ha! I po ptakach... Ah...”  p
Śmiech
  • Śmiech Rakana.  p
  • Śmiech Rakana.  p

Rozwój Edytuj

Zwiastun Edytuj

Zwiastun Vastajów - Rakan i Xayah00:17

Zwiastun Vastajów - Rakan i Xayah

On walczy dla niej. Ona walczy dla niego.

Ujawnienie Edytuj

Rakan.Klasyczna.skórka
Magia powinna przerażać, a miłość sprawiać ból. Ekstaza zawsze jest podszyta strachem. Rakan

Wszyscy obecni w barze byli zauroczeni występem Rakana. Prawie wszyscy. W najciemniejszym kącie mrocznej tawerny vastajańska  kobieta pokryta jedwabistymi piórami skupiała się na rozłożonych na stole mapach, całkowicie ignorując hałaśliwe otoczenie. Wtem, z gracją poruszając piórami, podniosła głowę i dostrzegła jego spojrzenie. Skinęła w stronę  ioniańskiego żołnierza siedzącego w tylnym rzędzie, a Rakan się uśmiechnął. Czas na prawdziwe przedstawienie. Niespodziewanie zanurkował ze sceny wprost na bar i ślizgiem przybliżył się do żołnierza, używając pędu do wymierzenia mu ogłuszającego kopnięcia, które posłało go trzy rzędy dalej. Robota Uwodziciela została wykonana.[1]

Umiejętności Edytuj

  • Umiejętność bierna:  Zwariowane Skrzydła
    • Płaszcz Rakana od czasu do czasu generuje tarczę; również w trakcie walki. Rakan może skrócić czas odnowienia tej umiejętności, atakując wrogiego bohatera.
  •  Q: Lśniące Pióro
    • Rakan miota w przód zaczarowanym piórem. Jeśli trafi wrogiego bohatera lub potężnego potwora, zadaje mu obrażenia i napełnia swój płaszcz magią. Po krótkiej chwili obszar dookoła Rakana zostaje objęty leczeniem. Leczenie aktywuje się natychmiast, jeśli Rakan dotknie sojusznika.
  •  W: Wielkie Wejście
    • Rakan skacze do przodu i ląduje (w dobrym stylu) w wybranym miejscu. Po wylądowaniu zatrzymuje się na krótką chwilę dla widowiskowego efektu, a następnie wyskakuje do góry, wyrzucając w powietrze pobliskich przeciwników.
  •  E: Taniec Bojowy
    • Rakan doskakuje do sojusznika, osłaniając go od obrażeń. Taniec Bojowy może zostać użyty ponownie przez kilka sekund, nawet na tym samym celu. Jeśli celem umiejętności jest Xayah, Rakan spieszy jej na pomoc z większej odległości.
  •  R: Lotność
    • Rakan rzuca się do biegu, zaczarowując swój płaszcz i rzucając urok na widownię. Gdy Lotność jest aktywna, Rakan urzeka wszystkich przeciwników, których dotknie, i zadaje im obrażenia (działa raz na każdego bohatera). Pierwszy bohater, którego dotknie, zapewnia mu ogromny przyrost prędkości ruchu.
  •  Specjalny Powrót
    • Jeśli  Xayah lub Rakan teleportują się do bazy, drugie z nich może zgrać się z partnerem, aranżując idealny choreograficznie powrót do bazy.

Gra jako Rakan Edytuj

Rakan najlepiej sprawdza się w roli uroczego dywersanta, porywając przeciwników do zabójczego tańca.
Rakan jest niezwykle mobilnym wspierającym zdolnym do błyskawicznego doskoku do miejsca zagrożenia i odskoku z powrotem. Dzięki całemu wachlarzowi tarcz i efektów leczenia może krzyżować plany wrogów oraz wzmacniać sojuszników. Rakan najlepiej sprawdza się w roli uroczego dywersanta, porywając przeciwników do zabójczego tańca.

Grający Rakanem powinni podzielać jego miłość do świateł reflektorów i przygotować się na prawdziwy sprawdzian zdolności mechanicznych, jeśli chcą zrobić perfekcyjny użytek z każdego uroku, leczenia, wyrzucenia w powietrze czy nałożenia tarczy. Każde bliskie spotkanie z wrogiem to nowe igraszki z niebezpieczeństwem, a nikt nie traktuje ich z taką nonszalancją jak Rakan.

Słabe i mocne strony Edytuj

MOCNE STRONY

Rakan najlepiej radzi sobie w duecie ze strzelcem w dolnej alei. Jego finezyjny sposób walki trzyma przeciwników w ciągłym napięciu i niepewności, dając mu czas na przygotowanie kolejnych zagrań. Rakan nęka wrogów z odległości, wykorzystując umiejętność Lśniące Pióro, lecz stale marzy o następnym Wielkim Wejściu, dzięki któremu wskoczy w sam środek akcji i wyrzuci przeciwników w powietrze. Zanim ci zdążą opaść z powrotem na ziemię, szybkie przejście w Taniec Bojowy pozwoli mu umknąć z powrotem na bezpieczną odległość. Kompletowanie przedmiotów z prędkością ruchu, takich jak Talizman Wstąpienia, dodatkowo wzmacnia mocne strony Rakana, a wyposażenie go w jeden lub dwa przedmioty dla obrońców pomaga mu ujść cało z większej liczby akcji.

Rakan wie, że na elegancki występ nigdy nie jest za późno, i preferuje wejście w wielkim stylu. Niczym doświadczony zabójca Rakan czeka na idealny moment, aby wskoczyć na scenę i rzucić zabójczy urok na przeciwną drużynę. Jego najczystsza kombinacja to wskoczenie do akcji dzięki Wielkiemu Wejściu i sianie zamętu z wykorzystaniem Lotności, rzucając uroki na wrogów, aby umożliwić skuteczne działanie sojusznikom zadającym najwięcej obrażeń. Może także odwrócić scenariusz i aktywować swoją superumiejętność przed doskokiem, sprawiając, że przeciwnicy pod wpływem uroku sami wejdą w obszar działania efektu wyrzucenia w powietrze związanego z Wielkim Wejściem.

Niczym doświadczony zabójca Rakan czeka na idealny moment, aby wskoczyć na scenę i rzucić zabójczy urok na przeciwną drużynę.

SŁABE STRONY

Tak jak większość wspierających, Rakan bardziej przeszkadza przeciwnikom, niż zadaje obrażenia, i nie nadaje się do samodzielnej walki. Jego potężna superumiejętność wymaga jednak wskoczenia w sam środek wrogiej drużyny w celu wykonania ryzykownego piruetu, który w przypadku złego oszacowania sytuacji może się dla niego okazać zabójczy.

Podobnie jak zabójców, Rakana czeka niezły wycisk, jeśli wrogom uda się trafić go twardą kontrolą tłumu. Sytuacja może być jeszcze gorsza, jeśli Rakan będzie sam — co sprawi, że nie będzie mógł wykorzystać Tańca Bojowego, aby oddalić się od wrogiego zespołu. Umiejętność sprawnej ucieczki z miejsca zagrożenia po przeprowadzeniu błyskawicznej akcji to ostateczny test dla grających Rakanem, który odróżnia dobrych Uwodzicieli od tych mniej porywających.

Obrazy Edytuj

Przypisy

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.